გრემი, გრემი, გრემი!

მუსიკალური სამყაროს ყველა მთავარი ვარსკლავი ერთ წითელ ხალიჩაზე,” სტეიპლეს ცენტრთან”, ლოს ანჯელესში შეიკრიბა. “გრემის” რიგით 59ე დაჯილდოვების ტრიუმფატორების დასახელებამდე მთავარი განსახილველი თემა ვარსკლავების ჩაცმულობაა. სანამ კონკურენცია დარბაზში, ოქროს გრამაფონის მოპოვებაზე გაგრძელდება, მუსიკალური ინდუსტრიის ვარსკლავები საკუთარი მოდური არჩევანით მოდის კრიტიკოსების მოხიბვლას და მათი აღიარების მოპოვებას ცდილობენ.

lady-gaga-zoom-bae45430-fd67-4788-b768-39e42e448389

ერთ-ერთი პირველი წითელ ხალიჩაზე ბრიტანელი მომღერალი ადელი გამოჩნდა, რომელმაც საღამოსთვის ჟივენშის განიერი მწვანე კაბა აირჩია. ადელი გრემის რიგით 59-ე დაჯილდოვების მთავარი ტრიუმფატორად იქცა და მსოფლიო აალაპრაკა, როდესაც მან წლის საუკეთესო ალბომის კატეგორიაში გაიმარჯვა საკუთარი ოქროს გრამაფონი ორად გატეხა, ნახევარი კი ბიონსეს მიუძღვნა და სამადლობელ სიტყვაში განმარტა, რომ ბიონსე ალბომით “ლემონეიდ” უფრო იმსახურებდა გამარჯვებას, ვიდრე მისი ალბომი სახელწოდებით”25″. ადელმა სტეიპლეს ცენტრი 5 გრემით დატოვა, გამარჯვება ბრიტანელმა მეგა ვარსკლავმა სამ მთავარ ნომინაციაში მოიპოვა-წლის ჩანაწერი, წლის ალბომი და წლის სიმღერად ალბომ “25”-ის მთავარი ჰიტი “ჰელოუ” დასახელდა.

adele-main-759
ადელი–ქუინ ბი ჩემი დედოფალი და ჩემი კუმირია, გაღმერთებ! ხუთი წლის წინ როდესაც მე ბოლოს აქ ვიდექი მეც ორსულად ვიყავი, თუმცა ამის შესახებ არაფერი ვიცოდი, ეს ფაქტი დაჯილდოვების ცერემონიიდან მალევე შევიტყვე და ეს ჩემს ცხოვრებასი უდიდესი მადლია. ორსულობისას და დედად გახდომისას მე ჩემი თავის ნაწილი დავკარგე, იყო დედა ძალიან რთულია. მაგრამ ამ ჯილდოს მიღება ჩემთვის ერთგავარად საკუთარი თავის დაბრუნებას გავს, მაგრამ ამ ჯილდოს მთლიანად მიღება არ შემიძლია, ძალიან მადლიერი ვარ. ბიონსე ჩემი ცხოვრების მთავარი ხელოვანია. და ჩემთვის ალბომი “ლემონეიდ” ისეთი გასაოცარი იყო. მიყვარხარ და ყოველთვის მეყვარები. 
სუპერბოულზე გამართული შთამბეჭდავი შოუს შემდეგ კიდევ ერთი გასაოცარი სანახაობა მოაწყო ლედი გაგამ ლეგენდარულ როკ-ჯგუფ მეტალიკასთან ერთად. ლედი გაგა შოუს დაწყებამდე მხოლოდ რამდენიმე წუთით ადრე გამოჩნდა წითელ ხალიჩაზე, ეპატაჟის მოყვარულ მომღერალს ჯაჭვებით გაფორმებული მოკლე ტყავის შორტები, მაღალყელიანი ჩექმა და კოსტუმი ეცვა. ლედი გაგასა და მეტალიკას ერთობლივი ნომერი გრემის ერთ-ერთ მთავარ სანახაობად იქცა.
დონალდ ტრამპის სლოგანი- “Make America Great Again” დაიტანა კაბაზე მომღერალმა ჯოი ვილამ და პრესის განსაკუთრებული ყურადღების ქვეშ მოექცა.
წითელი ხალიჩის მთავარი მშვენება იყო ბიონსე, რომელიც ტყუპებზეა ორსულად, თუმცა ორსულობას ხელი არ შეუშლია მისთვის სტეიპლეს ცენტრში შეკრებილთათვის სცენიდან გასაოცარი შოუ შეეთავაზებინა. დედამიწის ქალღმერთის ამპლუა ბიონსემ ოქროსფერი გვირგვინითა და ოქროსფერი კაბით მოირგო. ბიონსე გრემის 9 ნომინაციაში იყო წარდგენილი, თუმცა გამარჯვება მხოლოდ ორ კატეგორიაში მოპოვა.მისი პერფომანსი გრემიზე კი აუცილებლად სრულად და თანაც რუსთავი 2-ზე, პარასკევს ღამის ეთერში უნდა ნახოთ 🙂
ბიონსე-ფილმისა და ალბომის შექმნისას ჩემი განზრახვა იყო შემექნა ნამუშევარი, ეომელიც ჩვენს ტკივილს, ჩვენს ტანჯვასა და ჩვენს ისტორიას გაახმოვანებდა, ამხელდა საკითხებს, რომლებიც თავს არაკომფორტულად გვაგრძნობიენბს. 

59th GRAMMY Awards -  Show
ქერათმიანად ქცეული ქეითი პერი მუსიკის ინდუსტრიაში ყველაზე მნიშვნელოვან ცერემონიაზე ტომ ფორდის სამოსით გამოჩნდა და მელომანებისთვის ახალი სიმღერაც შეასრულა
მუსიკის იკონას მაიკლ ჯექსონის ქალიშვილმა პერიზ ჯექსონმა ბალმეინის კაბა აირჩია და საკუთარი მუსიკალური გეგმებიც დაანონსა.
წითელი გრემის წითელი ხალიჩის ერთ-ერთი მთავარი ფერი იყო, სწორედ წითელი კაბით გამოცხადდნენ ქანთრის მუსიკის უდიდესი ვარსკლავები ქერი ანდერვუდი და ფეით ჰილი.
jlo-02b8dac6-201a-447e-beb6-512b8e3e3afc
ჯენიფერ ლოპეზი გრემის დაჯილდოვების ცერემონიაზე დეკოლტირებული ღია იასამნისფერი კაბით მივიდა, რომელიც პოპ ვარსკლავისთვის “რალფ ენდ რუსოს” მოდის სახლმა შექმნა, ჯენიფერ ლოპეზის ჩაცმულობა გრემის ყველაზე სექსუალურ კაბად აღიარეს.

გრემის რიგით 59-ე ცერემონიაზე უახლესთან ერთად კარგად ნაცნობი ჰიტები შეასრულეს ზე უიქენდმა, ბრუნო მარსმა, ადელმა დემი ლოვატომ, ალიშა ქისმა და ქერი ანდერვუდმა

გრემის რიგით 59-ე დაჯიდლოევბის ცერემონიაზე გრემის ხუთი ჯილდო ხვდა წილად გასულ წელს გარდაცვლილ დევიდ ბოუის და მის უკანასკლენ ალბომს”ბლექსთარს”, “ბლექსთარი” დასახელდა წლის საუკეთესო როკ სიმღერადაც.

გრემის რიგით 59-ე დაჯილდოვების ცერემონიას ბრიტანელმა კომიკოსმა, “სიბიესის” შოუსა წამყვანმა და ქარპულ ქარაოქეს ავტორმა ჯეიმს კორდენმა უმასპინძლა, რომელმაც გრემის სტაჟიანი წამყვანი ელ ელ ქულ ჯეი ჩაანაცვლა. წლევანდელი გრემის დაჯილდოვება წლის ერთ-ერთ საუკეთესო ცერემონიად უკვე შეფასდა და მისი სრულად ნახვა რუსთავი 2-ის ღამის ეთერში პარასკევს, 17 თებერვალსაა შესაძლებელი.

ათწლიანი პაუზა და ათწუთიანი ოვაციები-“ჰაქსოს გმირი” მელ გიბსონისგან

სკანდალური “აპოკალიპტოს” შემდეგ ათწლიანი შუალედი, ჰოლივუდური სკანდალები თუ გავლენიანი პროდუსერების უარყოფა  მელ გიბსონის სარეჟისორო ოსტატობას ვერაფერს აკლებს.ათი წლის შემდეგ რეჟისორად ქცეული მსახიობი ამტკიცებს, რომ კვლავ შეუძლია აალაპარაკოს მსოფლიოს საუკეთესო კრიტიკოსები და მათაც ფეხზე მდგარებმა დაუკრან ტაში მის უახლეს ნამუშევრას. მელ გიბსონი 2016 წელს საომარ, ბიოგრაფიულ დრამას “ჰაქსოს  გმირს” წარმოგვიდგენს. ფილმში მოთხრობილი ისტორია რეალურ ამბავზეა დაფუძნებული და რეჟისორიც ზედმიწევნით აცოცხლებს გასაოცარ ისტორიას, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის დროს ვითარდება.

ენდრიუ გარფილდი, რომელიც  ყველაზე კარგად ადამიანი ობობას როლით უნდა ახსოვდეს მაყურებელს, თამაშობს გმირს, დესმონდ დოსს, მორალური პრინციპების ერთგული ჯარისკაცს, რომელიც ერთი შეხედვით საერთოდ არ ჯდება ჯარის სტანდარტებში, რელიგიური დედის მიერ გაზრდილი დესმონდი უარს ამბობს კვირას ანუ მეშვიდე დღეს  ვარჯიშზე, რის გამოც ის ჯარში უმალვე გარიყული ხდება.

ისტორიის წიგნებში დესმონდ დოსი შესულია როგორც პარადოქსი-ის იყო ადამიანი, რომელმაც შეგნებულად თქვა უარი ჯარში მსახურებაზე, თუმცა მიიღო ღირსების მედალი ბრძოლაში გამოჩენილი სიმამაცისთვის.დესომდ დოსი იყო ადამიანი, რომელმაც რელიგიური შეხედულებების გამო უარი თქვა იარაღის ტარებაზე და ჯარში ექიმად დაიწყო მუშაობა, თუმცა ოკინავას ბრძოლამ და იქ მომხდარმა ისტორიამ დოსი ნამდვილ გმირად აქცია. თუმცა არ მოგიყვებით ფილმის შინაარსს, რადგანაც მისტერ გიბსონი ისეთი ოსტატობით ქმნის დრამას და მოულოდნელობის ეფექტს ფილმში, რომ ზედმეტი დეტალების ცოდნა ფილმის ყურების მთელ სიამოვნებას გაგფიუჭებთ, უბრალოდ გეტყვით რომ ეს გმირობის ისეთი გასაოცარი და დაუჯერებელი ისტორიაა, რომ ფილმის ყურების განმავლობაში ხშირ-ხშირად უნდა შეახსენოთ საკუთარ თავს, რომ მელ გიბსონისთვის სწორედ დესმონდ დოსის ნამდვილი ისტორია იქცა შთაგონების წყაროდ გადაეღო ფილმი და მთელი მსოფლიოსთვის შეეხსენებინა  გმირის ისტორია, რომელმაც 75 ჯარისკაცი გადაარჩინა.

ენდრიუ გარფილდი თანამედროვე ჰოლივუდის ერთ-ერთი საუკეთესო მსახიობია, ალბათ გასაკვირი არაა რატომ აირჩია ის მარტინ სკორსეზემ ახალ ფილმში “Silence”-ში ერთ-ერთი მთავარი როლის შემდრულებლად, მელ გიბსონის ფილმში მინი ნახვის შემდეგ კი ნამდვილად დარწმუნედებით 33 წლის მსახიობის საშემსრულებლო ოსტატობაში. ემდიურ გარფილს ფილმში პარტნიორობას სემ უორტინგტონი, ვინს ვონი და ტერესა პალმერი უწევენ.

მელ გიბსონი ბატალური სცენების შექმნის ოსტატია, ფილმის დინამიკიდან გამომდინარე ეკრანს თვალს წამითაც კი ვერ მოაშორებთ. აქვე უნდა ვახსენო ხმოვანი ეფექტები, რომელიც ფილმს კიდევ უფრო მეტ მასშტაბურობას მატებს. მელ გიბსონს უყვარს ეკრანზე უყვარს სისასტიკე, სისხლი, აფეთქება და მსგავსი სცენების შექმნაში და მისი გრაფიკულად ჩვენებაში გიბსონს შეიძება ითქვას, რომ თანამედროვე ჰოლივუდში ბადალი არ ჰყავს. ამის მაგალითად შეგიძლიათ “ქრისტეს ვნებანი” გაიხსენოთ.

“ჰაქსოს გმირი” იხსნება ბრძოლის კადრით, სცენა საშინელებათა ფილმიდან უფროა, ვიდრე საბრძოლო დრამიდან. სისხლი, ძვლები, ცეცხლი და აგონია ჯოჯოხეთს მოგაგონებთ. შემდეგ მუსიკა და განათებები რადიკალურად იცვლება, ჯოჯოხეთურ სცენებს სამოთხე ცვლის. პასტორალური ვირჯინია, სადაც ახალგაზრდა დესმონდი და მისი ძმა, ჰალი, ერთმანეთს ულამაზესი ბუნების ფონზე ეთამაშებიან. პირველი მსოფლიო ომის ვეტერანი მამა, რომლის სასტიკი ქცევა დესმონდს მშვიდობიან ცხოვრებას აყვარებს და პაციფისტად აყალიბებს. დესმონდი პაციფისტია, ფართო ღიმილითა და მიმდონი თვალებით, რომელსაც ექთანი დოროთი უყვარდება.

“რიგითი რაიანის გადარჩენის შემდეგ”ჰოლივუდს გამუდმებით სურდა მეორე მსოფლიო ომის ეპოქა კიდევ ერთხელ ასეთ დონეზე აღედგინათ ეკრანზე და ამას მელ გიბსონი ახერხებს.

“ჰაქსოს გმირში” დოსი მორალური დილემის წინაშეა-ერთის მხივ არის მომენტები რომ უნდა აიღოს იარაღი და ჩაერთოს ბრძოლაში, მაგრამ მეორეს მხრივ თავისი აღზრდა და მორალური პრინციპები სხვას კარანახობს. მელ  გიბსონი პატივს სცემს დოსის მოსაზრებას, მაგრამ ფილმში იგრძნობა რეჟისორის განწყობა, რომელიც დოსის მორალურ პოზიციას ბოლომდე არ იზიარებს.

 ფილმის პირველად ვენეციის კინოფესტივალზე შეაფასეს. პალაცო დე სინემაზე გამართულ პრემიერას კრიტიკოსების სრული აღფრთოვანება მოჰყვა. მელ გიბსონის დაბრუნდებად შეფასდა, ფილმი რომელიც ქართვლმა კინომანებმა 14 ნოემბერს ვნახეთ. ფილმის მაყურებელთა 17 წელს ზევით განისაზღვრება. “ჰაქსოს გმირის” ნახვა უკვე შეგიძლიათ ჩვენს კინოთეატრებში, თანაც “ჰაქსოს გმირი” წლევანდელი ოსკარის ერთ-ერთი პოტენციური ნომინანტია.hacksaw ridge.jpg

პედრო ალმოდოვარ კაბალერო

კინო ჩემი ცხოვრება გახდა, მე არ ვგულისხმობ რაიმე პარალელურ, ირეალურ სამყაროს, მე ვამბობს ეს ჩემი ყოველდღიური რეალობაა, ხანდახან მგონია, რომ ჩემი ყოველდღიური ცხოვრბა უბრალოდ მასალა ხდება ჩემი მოდევნო ფილმისთვის

კინოთი უკვე ბევრი წელი ცხოვრობს, როგორც თავად ამბობს მთელი ცხოვრება ანუ უკვე 66 წელი ეს ესპანელი რეჟისორი პედრო ალმოდოვარ კაბალეროა.

მე არ ვცხოვრობ ჩემი მსახიობების ცხოვრებით, მე არ ვცხოვრობ ჩემი ფილმებით, ეს რომ ასე მომხდაროყო , აქამდე მოვკდებოდი, ვიდრე 18 სრულმეტრაჟიან ფილმს გადავიღებდი 

კინოთი ესპანეთის ერთ-ერთ პროვინციულ ქალაქ, კალზადაში დაბადებული პერდო ალმოდოვარი პირველად 42 წლის წინ დაინტერესდა. ესპანელი გლეხების ოჯახში გაზრდილი პედრო 8 წლიდან კათოპლიკურ სკოლაში სწავლობდა და მშობლების დაჟინებული თხოვნით მომავალში პასტორობასაც აპირებდა. კინოს შესახებ პირველად ქუჩის კინოთეატრიდან შეიტყო

კინო ჩემი ნამდვილი განათლება გახდა, იმაზე რეალური ვიდრე რაიმე ცოდნა კათოლიკურ სკოლაში მივიღე

შთაგონების წყაროდ მომავალი კინორეჟისორისთვის ლუის ბუნუელის, ალფრედ ჰიჩკოკი, რაინერ ვერნერ ფასბინდერისა და ინგამრ ბერგმანის ფილმები გახდა. მშობლების სურვილის წინააღმდეგ კინემატოგრაფზე შეყვარებული პედრო ალმოდოვარი საცხოვრებლად მადრიდში გადავიდა, ფრანკოს რეჟისმის დროს რეჟისრურის უნივერსიტეტში შესწავლა შეუძლებელი იყო, ალმოდოვარიც იძულებული გახდა ფილმის გადასაღებად ყველაფერი დამოუკიდებლად გაეკეთებინა, მუშაობდა გამყიდვლად, სხვადასხვა კომპანიის მენეჯერის ასისტენტად , დღის მეორე ნახევარს კი თავის ყველაზე დიდი ინტერესს კინოს უთმობდა. პირველი ნაბიჯები ავანგარდულ თეატრში მოსინჯა, სულ მალე კი მადრიდის ალტერნატიული მოძრაობის სათავეებში აღმოჩნდა. ალმოდოვარი თანამოაზრეებთან ერთად ებძოდა ფრანკოს რეჟიმს, წერდა ნოველებს მთავრობის წინააღმდეგ და მათ თითქმის ყველა ესპანურ ჟურნალში აქვეყნებდა.

ძნელია ჩემს ფილმებს რომელიმე ჟანრი მოარგო, მე ვიტყოდი, რომ ეს ჟანრების ერთობლიობაა

პირველი კინოკამერა პედრო ალმოდოვარმა 22 წლის ასაკში შეიძინა. პირველი მოკლემეტრაჟიანი ფილმიც თავისი სუპერ რვათი გადაიღო. კინოსეანსი კი მადრიდსა და ბარსელონაში მოაწყო. ამას კიდევ რამდენიმე მოკლემეტრაჟიანი ფილმი მოყვა, რომელსაც ძირითადად ბარებში და დახურულ წვეულებებზე აჩვენებდნენ.

ემი ფილმები ძალიან ესპანურია, თუმცა ამავდროულად ძალიან პერსონალური, თუმცა ესპანეთს ჩემი ფილმებით ნუ შეაფასებთ-ასე უპასუხა 2006 წელს ტორონტოს კინოფესტივალზე გამართულ პრეს კონფერენციაზე ჟურნალისტს, რომელმაც პედრო ალმოდოვარს მისი ფილმების წარმატების საიდუმლოს გამხელა მოსთხოვა. მისი გმირები არიან დამნაშავეები, მკვეველები, ჰომოსექსუალები, კრიმინალები, მაგრამ როგორც თავად ამბობს მათ ყველა ფილმში ყველაზე ჰუმანურ ასპექტში განიხილავს და ყოპველთვის უარს ამბობს კარგისა და ცუდის პოლარიზაციაზე.
პირველი მხატვრული ფილმი ”პეპი, ლუცი, ბომი და დანარჩენი გოგონები” კინოეკრანებზე 1980 წელს გამოვიდა. დაბალი ბიუჯეტითა და მოხალისე გადამღები ჯგუფით ფილმმა წარმატება მაინც მოუტანა პედრო ალმოდოვარს და მთელ მსოფლიოს თუ არა ესპანეთს მაინც ახალი და ინდივიდუალური ხედვის მქონე რეჟისორი გააცნო.

უკვე ამის შემდეგ რეჟისორი თითქმის ყოველ წელს მაყურებელს ახალი ფილმით ანებივრებდა, სექსუალური თავისუფლება, კათოლიკური ეკლესიის მანკიერებანი პედრო ალმოდოვარი ყველა ფილმში ხმამაღლა საზოგადეობისთვის ყველაზე მტკივნეულ და ტაბუდადებულ თემებზე ლაპარაკობდა. პედრო ალმოდოვარმა გადაიღო მატადორი და საზოგადეობაც ხმამაღლა აალაპარაკა, გადაიღო მაღალი ქუსლები და მიიღო ცეზარის ჯილდო საუკეთესო უცხოურ ენოვანიუ ფილმისთვის, 80 იანი წლები კი მისთვის 1992 წელს დასრულდა, როდესაც ”კიკა” გადაიღო.

კრიტიკოსები ამბობენ, რომ ”კიკას” ყველა პერსონაჟი სხვადასხვა ფილმის ჟანრიდან არის ამოღებული, ყველაზე ქაოტურ და კინოჩარჩოებისგან თავისუფალ ფილმში მთავარი როლები მისმა საყვარელმა მსაიხობმა ვიქტორია აბრილმა და ვეონიკა ფორქემ ითამაშეს. ფილმი კრიტიკოსებმა უარყოფითად შეაფასეს , მაგრამ პედრო ალმოდოვარისთვის კიკათი კინემატოგრაფში ახალი ერა დაიწყო.

მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მიყვარს დედაჩემ მისგან იდეალური პორტრეტი მაინც არასდროს შემიქმნია. მე მისი უარყოფითი მხარეები უფრო მომწონს, ეს უფრო სასაცილოა, ვიდრე მისი ღირსებები

ასე იხსენებდა დედას რეჟისორი, როდესაც 1999 წელს კინოეკრანებზე მისი მორიგი დრამა ”ყველაფერი დედაჩემის შესახებ ” გამოვიდა. ისტორია ქალზე, რომელიც გარდაცვლილი შვილის სურვილს ასრულებს და ეძებს კაცს, რათა მოუყვეს, რომ მათ ოდესღაც ჰყავდათ შვილი, რომლის ერთადერთი ოცნებაც მამის გაცნობა იყო. ფილმმა პედრო ალმოდოვარს თითქმის ყველა პრესტიჟული კინოჯილდო მოუტანა, მათ შორის ამერიკის უმაღლესი კინოაკადმიის აღიარება.
ესაუბრე მას, დაბრუნება, დასხვრეული კოცნა და კანი რომელშიც ვცხოვრობ -ახალი ფილმებით კინომოყვარულებს ალმოდოვარი თითქმის ყოველწელს ანებივრებს, მისი ნებისმიერი ფილმი კინოკრიტიკოსების მსჯელობის საგანი და პრესტიჟული კინოდაჯიდლოვებების ლაურეატი ხდება. ჰყავს ფავორიტი მსახიობი პენელოპა კრუზი, რომლის გარეშეც ალმოდოვარის ფილმები უბრალოდ წარმოუდგენელია. მისსა და პენელოპას ურთიერთობას კინოსამყაროში ხშირად მონიკა ვიტისა და მიქელანჯელო ანტონიონის ერთმანეთისადმი პროფესიულ დამოკიდებულებას ადარებენ. პენელოპა პედროსთვის მასალაა, რომლისგანაც ნებისმიერი სირთულის პერსონაჟის შექმნაა შესაძლებელი.

019-penelope-cruz-and-pedro-almodovar-theredlist.jpg

თავისუფლების კინოენა

ადამიანი თავისუფლებისთვისაა დაბადებული ამბობს ელდარ შენგელაია და მისი გმირებიც არღვევენ საპყორბილის კარს, მიფირნავენ არსებული რეალობისგან შორს, უსაზღვორებისკენ, ცდილობენ გათავისუფლდნენ საკუთარი რუტინული ცხოვრებისგან ან სულაც სისტემის ბიუროკრატიულობისგან. რეჟისორი, რომლის ნამუშევრებსაც ხშირად კინოს გენიოსების, ვიტორიო დე სიკასა და ლუის ბუნუელის ფილმს ადარებდნენ.

ცნობილი მშობლების შვილს ყურადღება არასდროს აკლდა, როგორც თავად იხსენებს როდესაც დედასთან ნატო ვაჩნაძესთან ერთად ქუჩაში ჩნდებოდა საყოველთო ყურადღებას იქცევდა, კინოსაც ბავშვობიდან ეზიარა და საკუთარი პროფესია და ცხოვრებაც ხელოვნმების ამ დარგს სამუდამოდ დაუკავშირა. როდესაც პატარა იყო რეჟისორი მამისგან პირველი შექებაც დაიმსახურა და უთხრა, რომ მისგან კარგი გამნათებელი გამოვიდოდა, მამას, ნიკოლოზ შენგელაიას გადასაღებ მოედანზეც ხშირად დაყვებოდა და კინოს მაგიაც მალევე აღმოაჩინა.

მოსკოვის საკავშირო სახელმწიფო კინემატოგრაფიის ინსტიტუტის კინოსარეჟისორო ფაკულტეტის დამთვარების შემდეგ მოსფილმის დამდგმელი რეჟისორი გახდა, აქვე შედგა მისი სარეჟისორო დებიუტი ფილმით ”ლეგენდა ყინულის გულზე” , მას თოვლის ზღაპარი მოყვა, თამაზ მელიავასთან ერთად კი უკვე ”ქართული ფილმისთვის” თეთრი ქარავნი გადაიღო. წარსული და მოძველებული ადათ-წესების დაცვა იქცა ელდარ შენგელაიას კარიერის გარიჟრაჟზე შექმნილი კიდევ ერთი ფილმის მიქელას მთავარი თემა.

მე ამისგან გავაკეთებ- ეს ფრაზა რეჟისორმა დაუსრულებელი დატოვა , ინტერპრეტაციის საშუალება თავად მაყურებელს მისცა, მარმარილოს სვეტი კი რომელიც აგული ერისთავს მასწავლებელმა , თავად აგულიმ კი თავის მოსწავლეს აჩუქა ფილმში ერთგავარ სიმბოლოდ იქცა. არშემდგარი მოქანადკის ისტორია, რომელიც ომის შემდეგ ყველას მკვრადი გონია. ელდარ შენგელაიასა და რეზო გაბრიაძის პირველი ერთობლივი ნამუშევარია. არაჩვეულებრივი გამოფენა თავისი პერსონაჟებით რეჟისორისთვის ეზოპეს ენად იქცა, რეზო გაბრიაძის და ელდარ შენგელაიას კინოტანდემი საშუალება გახდა იმ დროინდელი ხელისუფლებისთვის თვალი აეხვიათ , ხალხისთვის კი პირიქით თვალი აეხილათ არსებულ რეალობაზე.

ტანდემი შერეკილებით გაგრძელდა. შერეკილები არც დასავლეთში მიფრინავდნენ, არც აღმოსავლეთში და არსად. ისინი, უბრალოდ, მოსწყდნენ იმ რეალობას, რომელშიც ვნახეთ ქვემოთ და ამაღლდნენ ამ რეალობაზე… “მოსწყდნენ იმ რეალობას, სადაც არ იყო თავისუფლება, ამბობს ელდარ შენგელაია , ქრისტეფორესა და ერთაოზს კი ბევრი პირველ საბჭოთა დისიდენტებს უწოდებს, რომელთაც აპატიმრებენ , საგიჟეტში ამწყვედევენ, თუმცა საბოლოოდ მაინც პოულობენ გზას სრული თავისუფლებისკენ. კინოზღაპრის ქვეტექტსი მაშინდელმა ხელისუფლებამ ადვილად გაშიფრა, ამიტომაც სურათის საკავშირო პრემიერა დიდი ხნით შეაჩერეს, ფილმს გრიფი დაადეს, რომლის მიხედვითაც მისი ჩვენება მხოლოდ საქართველოში იყო შესაძლებელი. მსოფლიო კინოფესტივალბზე კი ელდარ შენგელაიას ნამუშევრის ნაცვლად, სხვა საბჭოთა ფილმები იგზავნებოდა.

კლდიაშვილი ჩემი ყველაზე საყვარელი მწერალია, მისი ენა და თემები თითქოს ყველაზე ახლოსაა ჩემთან ამბობს”სამანიშვილის დედინაცვლის ” რეჟისორი, ფილმი კინოეკრანებზე 1978 წელს გამოვიდა.

6 წლიანი პაუზის შემდეგ კი მაყურებელმა ცისფერი მთები ანუ დაუჯერებელი ამბავი ნახა, ისტორია ლპობაშეპარულ სისტემაზე, ბიუროკრატიასა და ხალხზე ვინც ამ წყობას ქმნის. შემგუებლობა, დაუინტერესებლობა -პრობლემები, რომელიც კონკრეტული სახით არცერთ გმირში ჩანს, თუმცა ფილმის ფინალი- ტიპიური საბჭოთა დაწესებულების ნგრევა ფილმში მიმდინარე მოვლენების ლოგიკური ფინალია. ელდარ შენგელაია აქაც ღია ფინალს ტოვებს და მაყურებელს ინტერპრეტაციის საშუალებას უტოვებს. კიდევ ერთი რაც მის ფილმს განუმეორებელს ხდის გია ყანჩელის მუსიკაა, რომელიც იდეალურად ეხმიანება მისი სათქმელს.

საქართველოს და საბჭოთა კავშირის სახალხო არტისტად აღირებუული ელდარ შენგელაია 1992 წელს ბერლინის რიგით 42 საერთაოშირისო კინოფესტივალის ჟიურის წევრად აირჩიეს.

 

გამოცხადებული გროტესკის ქრონიკა

გაბრიელ ხოსე დე ლა კონკორდია გარსია მარკესი, ან უბრალოდ როგორც მთელი მსოფლიო იცნობს -გაბო. მწერალი, რომელმაც ლათინური ამერიკა ახალი, მაგიური რეალიზმის ენით აალაპარაკა.მის ნაწარმოებებში გამოგონილი ამბები რეალურ ისტორიებს ენაცვლება, მან მკითხველი ამოგზაურა მაკონდოში, გააცნო ბუენდიების 100 წლიანი მარტოობის ისტორია, უყვებოდა მთელ მსფოლიოს თავის ნაღვლიან მეძავებზე, პატრიარქზე, რომელსაც შემოდგომა დაუდგა და სიყვარულზე ჟამიანობის პერიოდში.

garcia-marquez1

კოლუმბიელი მწერალი, ჟურნალისტი, გამომცემელი და პოლიტიკური აქტივისტი 1927 წლის 6 მარტს ქალაქ არაკატაკაში დაიბადა. იზრდებოდა ბებია-ბაბუასთან , მის შემოქმედებაზეც ყველაზე დიდი გავლენა, სწორედ ამ ორმა ადმიანმა და არაკატაკაში გატარებულმა ბავშვობის წლებმა მოახდინა. სწორედ ბებია-ბაბუასგან ისმენდა პატარაობისას იმ , ერთი შეხედვით დაუჯერებელ, გროტესკულ ისტორიებს, რომელთაც მოგვიანებით მსოფლიო უკვე მარკესის მოთხრობებიდან ეცნობოდა.

გაბრიელ გარსია მარკესმა კარიერა ჟურნალისტიკიდან დაიწყო, სტატიებს ის სხვადასხვა გამოცემებისთვის წერდა და აქტიურად ეცნობოდა ისეთ მწერლებს, როგორიცაა ვირჯინია ვულფი თუ უილიამ ფოლკნერი.მწერალმა მოგვიანებით თქვა, რომ ამ მსოფლიო კლასიკოსების ხელწერამ მის შემოქმედებასაც თავისი კვალი დაამჩნია. გაბრიელ გარსია მარკესის განსაკუთრებული ინტერესის საგანი იყო კინოფილმებიც, ამ პერიოდში ჟურნალ გაზეთებში ხშირად იბეჭდებოდა მისი რეცენზიებიც.

1955 წელს კი გაზეთში პუბლიკაციის სახით გამოქვეყნდა მარკესის პირველი მოთხრობა ”დამხრჩვალი მეზღვაურის ამბავი”. ნაწარმოები რეალურ ფაქტებზე იყო აწყობილი და კოლუმბიის ხელისუფლებაში დიდი უკმაყოფილებაც გამოიწვია. სწორედ ამ პერიოდიდან დაიწყო მარკესის, როგორც პოლიტიკური აქტივისტის კარიერაც. კოლუმბიის ხელისუფლებამ მარკესი პერსონა ნონ გრატადაც გამოაცხადა.

გაივლის წლები და კედელთან დასახვრეტად მდგარი პოლკოვნიკი აურელიანო ბუენდია, იმ შორეულ დღეს გაიხსენებს, როდესაც მამამ პირველად წაიყავანა ყინულის სანახავად- ასე იწყება რომანი, რომელითაც მსოფლიო ყურადღება მარკესმა 1967 წელს მიიპყრო. ამ წელს წიგნის მაღაზიებში ”მარტოობის ასი წელი” გამოჩნდა. წიგნის პირველი გამოცემიდან დღემდე მთელი მსოფლიოს მასშტაბით 10 მილიონზე მეტი ეგზემპლიარი გაიყიდა. ბუენდიების გვარის ცხოვრება თაობიდან თაობამდე და ის მარტოობა, რომელიც მაკონდოში მცხოვრებ ყველაზე ცნობილ ოჯახს თან სდევდა-წიგნმა ავტორს რომულო გალეგოს პრემია მოუტანა, უფრო მოგვიანებით კი მისი ღვაწლი ლიტერატურაში ნობელი პრემიითაც აღინიშნა.

სანტიაგო ნასარის გამოცხადებული სიკვდილის ქრონიკა კი 1987 წელს რეჟისორმა ფრანჩესკო როსიმ კინოფილმად აქცია, მთავარი როლი კი ბრიტანელმა ვარსკვლავმა რუპერტ ევერეტმა შეასრულა.

1990 წელს მსოფლიო გაბოს ჯანმრთელობის მდგომარეობამ აალაპარაკა. ექიმებმა მწერალ ლიმფური სისხლძარღვების კიბოს დიაგნოზი დაუსვეს, სწორედ ამ დიაგნოზმა მწერალს მემუარების დაწერა გადააწყვეტინა.

12 წლი შემდეგ უკვე განკურნებულმა მარკესმა მემუარების კრებული გამოაქვეყნა, რომელსაც სათაურად სამი ესპანურ სიტყვა უძღოდა-იცხოვრე რათა მოყვე. წიგნი გამოსვლისთანავე მთელ მსოფლიოში ბესტსელერად იქცა. მაგიური რეალიზმის მტავარი მთხრობელის ბიოგრაფიის გაცნობა მარკესის შემოქმედების მოყვარულებს სამ ტომად შეეძლებათ. მწერალი ორი წლის წინ გარდაიცვალა, საკუთარი ახირებებითა და უცნაურობებით განთქმული ლათინოამერიკული სამყაროს ლიტერატურული პაქტრიარქი სიცოცხლის ბოლო დღემდე უარს ამბობდა ინგლისურად საუბარზე.

gabriel-garcia-marquez

დიდება კეისარს/კოენებს!

როდესაც კინოში ჯოელ და ეთან კოენების ფილმზე მიდიხარ, ყოველთვის იცი რას ელი. თუ მათი ერთი მაინც გაქვთ ნანახი, მაშინ აუცილებლად გექნებათ გარკვეული წარმოდგენა ორი გენიალური ძმის კინო ხელწერის შესახებ. გეცოდინებათ მათი სპეციფიკური იუმორის შესახებ, თითქოს რომ ცდის მაყურებელს რამდენად ინტელექტუალია. გეცოდინებათ რამდენად ღრმაა თითოული დეტალის, ერთი შეხედვით უმნიშვნელო კადრის, აჩრდილის, თუ უაზროდ წამოსროლილი სიტყვის მნიშვნელობა. ძმები კოენები არიან ჰოლივუდის ყველანაირი სტანდარტიდან ამოვარდნილი ჰოლივუდელი რეჟისორები, ებრალები, რომლებიც გამუდმებით ხუმრობენ ებრაელებზე. კოენები არიან რეჟისორები, რომელთაც არ აღელვებთ ”ბარტონ ფინკის” მსგავს შედევრს გადაიღებენ თუ ”დიდ გამბიტს”. სრული თავისუფლება, რომელიც არასდროს ხდება გამაღიზიანებელი, მსუბუქი იუმორი, რომლის მიღმაც კონტექსტის გაგება უკვე მაყურებელზეა დამოკიდებული-ალბათ ესაა რაც კოენების ოჯახურ დუეტს ფენომენალურად აქცევს. კოენებს უყვართ მსახიობების ამოჩენება და ახალი სახეები აღმოჩენა, რომელთაც მათ შემდეგ ფილმებში მთავარ თუ არა მეორეხარისხოვან როლებში აუცილებლად ვნახავთ, ასე რომ გაიცანით ადელ ეჰლერლაიჰი ახალი ფილმის ახალი ვარსკვლავი, რომლსაც  უკვე შექმნილი იმიჯით, თუმცა განსხვავებულ დროსა და სივრცეში სავარაუდოდ ძმების მომავალ ფილმებშიც ვიხილავთ.

alden

”დიდება კეისარს” 1951 წლის ჰოლივუდში ვითარდება, მაშინ როდესაც ალბათ ისევე როგორც თანამედროვე ჰოლივუდში ფილმების ელვის სისწრაფით, ასობით პავილიონში იღებდნენ. პროტეჟეობა, პირადი სიმპატიები- ყოველთვის აქტუალურია. მთავარ როლში ედი მენიქსია, ყველა საქმის გამომსწორებელი, რომელიც ვერ დაუშვებს რომ კინოინდუსტრიას ან ”Capitol Pictures” მიერ დაქირავებულ რომელიმე მსახიობს ჩრდილი მიადგეს და მათზე ჭორებმა პრესაში გაჟონოს. ტილდა სვინტონი ტყუპ დებს განასახიერებს, რომელბიც გამუდმებით ცდილობენ საკუთარ მრავალ მილიონიან აუდიტორიას ჰოლივუდის ცხელი ჭორები პირველებმა მოუყვნენ. ვინ ვის ღალატობს, ვინ გეია, ვინ ორსულადაა ან ყველაზე საშიში -ვინა არის კომუნისტების მხარეს.

”დიდება კეისარს” კინოსტუდიის მომრიგებლის (ალბათ ყველაზე მეტად ეს წოდება შეეფერება ჯოშ ბროლინის გმირს) ერთი ტიპიური დღის სრული მიმოხილვაა. ჯოშ ბროლის პერსონაჟისთვის სამსახური მისი რელიგიაა. კინოს, გადასაღები მოედნის, ამპარტავანი მსახიობების, საკუთარი  გენიალურობისგან შეწუხებული რეჟისორების ფანტასმაგორიულ სამყაროში ის ერთადერთია ვინც რეალურია, რეალურ საქმეს აკეთებს. ის ჩვეულებრივი ადამიანია, რომელისგანაც ყველა გამოსავალს ელის. ”დიდება კეისარს” ერთგვარი შიდა ხუმრობაა, ფილმი ფილმში მარტივი ფაბულა სათქმელის მაყურებლამდე მისატანად, ჰოლივუდის 50-იანი წლები ნამდვილი იკონა. თითოულ პერსონაჟი მსგავსი მიმართულების მსახიობის საზოგადო შარჟია. სკარლეტ იოჰანსონი სტუდიის განებივრებული ლამაზმანია, მისი სინქრონული ცურვის სცენა არასდროს გადადის მოდიდან და ჰოლივუდის გლამურის განუყოფელი ნაწილია. ჩანინგ ტატუმი იდეალურად ირგებს მესაზღვრე მსახიობის იმიჯს, რომლის ცეკვას და სიმღერას  ფილმში  ეთი სცენისთვის ზომაზე დიდი ადგილიც კი უჭირავს. ტატუმს გატაცებულია კომუნისტური პარტიის იდეებით, მასთან ერთად არის სცენარისტთა ათეულიც, რომლებიც კომუნისტური იდეების გამავრცელებლები გახდნენ ჰოლივუდში, რასაც დიდი ათეულის შექმნა მოყვა და თუ მეტი გაინტერესებთ ამ თემაზე მაშინ ჯობია ”ტრამბო” ნახოთ.

chaning tatum

ელდენ ერენრეიჰი კი ვესტერნების ვარსკვლავია, რომელიც მიუხედავად კარგი გარეგნობისა სხვა ჟანრის ფილმში უბრალოდ ორ წინადადებას ვერ აბამს. არაჩვეულებრივად სასაცილოა დახვეწილი ბრიტანელი რეჟისორისა და ვესტeრნების ვარსკვლავთ ბიჭუნას ურთიერთობა, რომელიც დაუსრულებლად უხნის როგორ უნდა თქვას ერთი მარტივი წინადადება.

 

ცოტა რთულია ფილმის სიუჟეტური ხაზის გაგება, სანამ ბერდ უიტლოკს, ჰოლივუდის ვარსკვლავს ეპიკური ფილმის ”დიდება კეისარს” გადასაღები მოედნიდან არ მოიტაცებენ. კოენები მსახიობებისგან ქმნიან ტიპაჟებს, რომლებიც სხვადასხვა ვარიაციით რეჟისორების არაერთ ფილმში შეგხვდებიან. ასეთია ჯორჯ ქლუნი, რომელმაც კოენების ფილომოგრადიას ბერდ უითლოქის სახით კიდევ ერთი არასერიოზული, მოსულელო პერსონაჟი შემატა. უითლოქი ვერაფერს აღიქვამს სერიოზულად, მათ შორის მოტაცებას და კომუნისტების განზრახვას. ჯვარზე გაკრული ქრისტეს წინაშე კი მისი კათარზისული თამაშის მანერას მაყურებელი და სეტზე მყოფებები თითქოს სხვა რეალობაში გადაყავს, მაგრამ ერთი შეცდომა ყველაფერს აფუჭებს და ფილმშიც ერთ-ერთ ყველაზე სასაცილო სცენას ქმნის. რა არის რელიგია, რისთვის არსებობს კაცობრიობა და რას ქადაგებს სხვადასხვა აღმსარებლობა -თემები, რომელსაც კოენები ყველაზე კარგად შლიან, გამონაკლისი არც ”დიდება კეისარსაა” . ეს არის ალბათ ყველაზე კომიკური და თან რეალისტური სცენა თუ რა არის რელიგია, როდესაც 5 რელიგიური მიმდინარეობის წარმომადგენელი გაცახრებული მსჯელობს ვინაა ქრსიტე, რა არსის მატარებელია წმინდა სამება. ყველაფერი კი იმით იწყება, რომ კონსერვატორულ ამერიკაში სწორედ სასულიერო პირებთან შეთანხმებით უნდა შეიქმნას ქრისტეს ეკრანული ხატი.

თვით პლაგიატიზმი რომ დასჯადი იყოს ჯოელს და ეთანს ალბათ დიდ ჯარიმას დააკისრებდნენ, რადგანაც ფილმი ერთდროულად გაგახსენებთ ”ბარტონ ფინკს” თავისი ”Capitol Pictures”-ით, გაგახსენებთ ”დიდ ლებოვსკის”, მსგავსი ეგზისტენციალური პრობლემებით ”სერიოზულ ადამიანს” მოგაგონებთ, პერსონაჟებით კი ალბათ ყველაზე მეტად ”Burn after reading”-ს გავს.

”დიდება კეისარს” ბერლინის რიგით 66-ე საერთაშორისო კინოფესტივალის გახსნის ფილმად აირჩიეს, კოენების ახლმა კომედიამ კრიტიკოსებისგან უკვე დადებითი გამოხმაურება დაიმსახურა:)

 

 

ლილი ელბა-გოგონა დანიიდან

ედი რედმეინი ოსკაროსანი ბრიტანელია, რომელმაც გენიოსი ფიზიკოსის სტივენ ჰოუკინგის განსახიერების შემდეგ ოსკარის მოგების შანსი წელს მეორედ მოიპოვა. ახალგაზრდა მსაიხობი ასევე ოსკაროსანი რეჟისორის ტომ ჰუპერის ფილმში მსოფლიოს პირველ ტრანსგენდერს განასახიერებს. ტომ ჰუპერის  ფილმი ბიოგრაფიული დრამაა, რომელიც დევიდ ებერშოვის 2000 წელს გამოცემული ამავე სახელწოდების ნოველის მიხედვით შეიქმნა და ის დანიელი მხატვრების ლილი ელბასა და გერდა ვაიგნერის ცხოვრებითაა შთაგონებული.

ტომ ჰუპერის ახალი ფილმი ერთი ადამიანის განცდენბისა შესახებ მოგვითხორბს, რომელიც ასევე აისახება მისი უახლოსი ადამიანის ცხოვრებაზე. ბოჰემური წყვილის ცხოვრებაში ერთი შეხედვით ყველაფერი რიგზეა. როდესაც ეკრანზე გერდასა და აინერს პირველად დაინახავთ იფიქრებთ, რომ იდეალური წყვილია. ორივე მხატვარია, ცხოვრობენ კოპენჰაგენში, ისევე როგორც უამრავი სხვა წყვილი ვისაც სიყვარულის გარდა პროფესიაც აერთიანებთ გერდა და კაიც მუდამ მზად არიან ერთმანეთს ხელი შეუწყონ, თუმცა მათ შორის სულ ცოტა კონკურენციაც იგრძნობა. მათ ცხოვრებაში კი ყველაფერი ერთი შეხედვით არასერიოზულმა გართობამ უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვით ექსპერიმენტმა შეცვალა.

დანიელი გოგონას პრემიერა ვენეციის რიგით 72 ე საერთაშორისო კინოფესტივალზე შედგა და მან ძირითადად პოზიტიური გამოხმაურება მიიღო. ტომ ჰუპერის უახლესი ნამუშევარი ოსკარის 4 ნომინაციაზეა წარდგენილი. მათ შორის  ქალი და მამაკაცის მსაიხობის კატეგორიებში. ალბათ შეხსენება არ გჭირდებათ, რომ ედი რედმეინის გასაოცარი თამაში და გარდასახვა სწორედ საქართველოს კინოთეატრებში უნდა შეაფასოთ.

აინერ ვაიგნერი მხატვარი იყო, საკმაოდ წარმატებულიც. ის გამუდმებით ხატავდა პეიზაჟს, რომელიც მისი ბავშობის ყველაზე ნათელი მოგონება იყო. მისი მეუღლე გერდა კი პორტრეტისტი და მეუღლესთან შედარებით ნაკლებად ცნობილი არტისტი იყო. ყველაფერი თამაშით დაიწყო, მაშინ როდესაც გერდამ მეუღლეს თხოვა მისი მენატურე გამხადრიყო ერთი საღამოთი და მის წინაშე ქალის კაბაში გამოწყობილს ეპოზიორა. ასე გაჩნდა აინერისა და გერდას ცხოვრებაში ლილი, რომელსაც ქალის სხეულში ყოფნა იმდენად მეწონა, რომ ბოჰემური ელიზიტის შეკრებებზეც აინერის ნაცვლად სწორედ ლილიმ მოისურვა საზოგადოებაში გამოჩენა. ერთი შეხედვით თამაში ნელ-ნელა იქცა ერთი ადამიანის ტრანსფორმაციად და ორი საათის განმავლობაშიც მაყურებელი თვალს ადევნებს აინერ ვაიგნერის გარდასახვას ლილი ელბად. ედი რედმეინი როლში არაჩვეულებრივია, ის სრული დრამატიზმითა და სიცხადით აჩვენებს იმ ტანჯვას, რასაც მისი პერსონაჟი განიცდის. ლილი და აინერი ედი რედმეინის შესრულებით თითქოს ორი განსხვავებული პერსონაჟია და ფილმის ყურებისას თითქოს გავიწყდება რომ მათი ორივეს ერთი შემსრულებელი ყავს.

გერდა ვაგნერის როლზე შარლიზ თერონი უკვე დამტკიცებული იყო როდესაც მან გაურკვეველი მიზეზის გამო პროექტი დატოვა. დანიელი მხატვრის როლი გვინეთ პელტროუს შესთავაზეს, რომელმაც პროექტზე უარი იმიტომ თქვა, რომ ფილმის გადაღებები არა ბრიტანეთში არამედ გერმანიაში იგეგმებოდა. განიხილებოდ უმა თურმანისა და მარიონ კოტიარის კანდიდატურებიც. ამ დროისათვის რეჟისორის პოსტზე შვედი რეჟისორი ლასე ჰოლსტრომი მოიზარებოდა, რომელმაც გერდას როლზე რეიჩელ უაზი დაამტკიცა, თუმცა მოგვიანებით პროექტი ორივემ დატოვა. 2014 წლის აპრილში ცნობილი გახდა, რომ ფილმს ტომ ჰუპერი გადაიღებდა ედი რედმეინითა და ალისია ვიკანდირით მთავარ როლებში, მსახიობების ამ დუეტს მოგვიანებით ამვერ ჰერდი და მათიას შოენარცი დაემატნენ.

 

სანამ რეჟისორად ტომ ჰუერი დამტკიცდებოდა პროექტშ ჩართულმა თითოულმა რეჟისორმა სცენარი არაერთხელ გადააკეთა, საბოლოოდ კი ჰუპერმა სცენარის პირვანდელ ვერსიაზე არჩია მუშაობა. დანიელი გოგონას გადაღებები 2915 წლის თებერვალში დაიწყო, ძირითაი ლოკაციები ლონდონსა და ბერლინში მოწეყო, დამატებითი კადრებისთვის სცენები კოპენჰაგენსა და ბრიუსელშიც გადაიღეს. ჯამში ფილმი 44 დღეში, 186 სცენასა და 6 ქვეყანაში გადაიღეს.

 

ფილმმა კრიტიკაც დაიმსახურა, ბევრი თვლიდა რომ ტრანსგენდერი რეალურად ტრანსგენდერს უნდა ეთამაშა, ასევე რეჟისორი იმის გამოც გააკრიტიკეს, რომ ფილმი ნოველის მიხედვით გადაიღო, სადაც ფაქტები შეცვლილი იყო და რეალობას ბოლომდე არ ასახავდა, მაგალითად ფილმში არ ჩანს რომ მთავარი გმირი ლილი მეხუთე და არა მეორე ოპერაციისას გარდაიცვალა, თანაც მისი მეუღლე ამ დროს მის გვერდით არ იმყოფებოდა, გერდა იმ დროისათვის იტალიაში მეორე ქმართან ერთად ცხოვრობდა. ასევე ფილმში არაა ასახული ლილისა და გერდას ცხოვრება ქორწინების ანულირების შემდეგ. თუმცა უამრავი კრიტიკოსი მიიჩნევს, რომ ფილმი მაინც კარგად ასახავს იმ არაჩვეულებრივ სიყვარულს რომელიც ჯერ გერდას და აინერს , შემდეგ კი ლილის და გერდას აკავშირებდათ.

დანილეი გოგონა ლილი ელბას ცხოვრების  მხატვრული ეკრანიზაციაა, ლილი იყო პირველი რომელმაც გადაწყვიტა ყველა საფრთხისა და უდიდესი რისკების მიუხედავად შეეცვალა სქესი. ლილის აღიარება, შეგრძნებები, მისი სწრაფვა გარდაიქმენეს ქალად მნახველს უემოციდო ნამდვილად არ დატოვებს.

თუ ტომ ჰუპერის ფილმებიდან ერთი მაინც გავქთ ნანახი, მაშის დანიელ გოგონაში მის ხელწერას პირელი კადრიდან დაინახავთ, მის გემოვნებიან, სერიოზულ, დიდაქტიკურ სტილს ალექსანდრ დესპლას მუსიკა უფრო მეტ სენტიმენტს მატებს.

 

ფილმის მთავარი მომხიბვლელობა კი მაინც ედი რედმეინია, რომელიც გარდასახვის ტექნიკის დიდოსტატია, ის არაჩვეულებრივი ჟესტიკულაციით გადოსცემს განსხვავებას ლილისა და აინერს შორის, ის ნატიფი, გრაციოზული  და ნაზია, განსაკუთრებით კი მამაკაცებთან ურთიერთობაში, ფილმის ფინალშ კი უკვე სრულიად ძნებლი საცნობია პერსონაჟი, რომელიც ფილმის დასაწყისში გავიცანით.  მისი თითოული მოძრაობა, გრაცია ედი რედმეინის გასაოცარი სამსახიობო ნიჭის დამსახურება, განსაკუთრებით შთამბეჭდავია სცენა, სადაც აინერი კურტიზანს აკვირდება და ცდილობს ქალის თითოული მოძრაობა ზედმიწევნით გაიმეოროს, აქ კი კარგად ჩანს კინოოპერატორ დენი კოენის ოსტატობა. თუ მთელი ფილმის განმავლობაშ ვაკვირდებით როგორ გამოაქვს საკუთარი შინაგანი სამყაროს გარეთ აინერს, გერდას შემთხვევაშ პირიქით ხდება. მხიარული, უკომპლექსო თამამი და თავისუფალი ქალი ნელ ნელა საკუთარ თავში იკეტება, მომხდარში საკუთარ თავს და მის მიერ წამოწყებულ ექსპერიმენტსაც ადანაშაულენბს, თუმცა დროთა განმავლობაშ რწმუნდება რომ ლილი აინერზე ბევრად რეალურია და ის აინერთან ერთად დაიბადა.

 

The revenant-ადამიანი რომელიც სასიკვდილო მოგზაურობიდან ცოცხალი დაბრუნდა.ჰიუ გლასი რევენანტია, რომელიც წლებმა უკვე აქცია ამერიკის ფოლკლორის ნაწილად. ამბავი დაუჯერებელია, თუმცა ისტორია ადასტურებს, რომ ჰიუ გლასმა მართლაც შეუძლებელი შეძლო, დათვისგან დაჭირლმა 320 კილომეტრი ხოხვით გაიარა. თვითგადარჩენის ინსტიქტი შურსძიებითაა გაჯერებული, ჰიუ გლასიც მოძარობს ამ ორი ძალის კარნახით. ჰიუ გლასი ცხოვრობდა მაშინ, როდესაც ამერიკის ტერიტორიების უდიდესი ნაწილი ველურ ტყეებს ეკავა, ინდიელები შიშის ზარს სცემდნენ მათ მიწებზე შეჭრილ უცხოელებს, ჰიუ გლასი ცხოვრობდა ისტორიის იმ მონაკვეთში, რომლის შესახებაც ჩვენთვის მინიმალურია ცნობილი. სწორედ ამიტომ ალეხანდრო გონზალეზ ინიარიტუს უახლესი, ოსკარის ნომინანტი ნამუშევარი კიდევ უფრო საინტერესო ხდება. თავად რეჟისორი ამბობს, რომ ფილმი ისტორიული სიზუსტის მაქსიმალური დაცვით აღადგინა.

ოსკაროსანი ალეხანდრო გონზალეზ ინიარიტუ შარშანდელი ტრიუმფის შემდეგ კინოეკრანებს რეალურ ფაქტებზე დაფუძნებული, ბრუტალური, სულისშემძვრელი ვესტერნით ურბუნდება. ბევრი მიიჩნევს, რომ სწორედ ინირიტუს უახლესი ფილმი გადარჩენილი და მასში შესრულებული მთავარი როლი გახდება ლენარდო დიკაპრიოს კარიერაში პირველი და დამსახურებული ოსკარის მომტანი.
ჩემი აზრით კი ამ ფილმს ორი ვარსკვლავი ყავს. ბრიტანელი ტომ ჰარდი თავისი სამსახიობო ოსტატობით ლეონარდო დიკაპრიოს ნამდვილად არ ჩამოუვარდება და გადარჩენილშიც ორი უდიდესი მსაიხობის მიერ შექმნილი პერსონაჟების დაპირისპირებას ნახავთ. ალეხანდრო გონზალეზ ინიარიტუს სარეჟისორო ოსტატობასა და ზედმიწევნით სწორად შერჩეულ სამსახიობო ანსამბს ჩივოს ანუ ორ გზის ოსკაროსანი კინემატოგრაფის ემანუელ ლუბეცკის გასაოცარი გადაღების მანერა ემატება. ერთ-ერთ ინტერვიუში ტომ ჰარდის კითხეს-როგორ შეიძლება ლეოს ასე ცუდად მოექცე? ჰარდიმ დაუფიქრებლად უპასუხა-ეს ძალიან მარტივია, უბრალოდ მე ის ორმოში დავტოვე. იყო თუ არა მისთვის ემოციური ამ როლის თამაში ჰარდი კლვალვ ზედმეტი ფიქრის გარეშე პასუხობს, რომ საერთოდაც არა. ასეთია ჰარდი რომლისთვისაც როგორც ამბობს ფილმებში თამაში მისი შემოსავლის წყაროა, უარს არცერთ როლზე არ ამბობს, რადგანაც სურს რომ აქტიური იყოს ბიზნესში. ჰარდი გენიალურია. რევენანტი კი ამის დასტური.


სანამ გადარჩენილი ეკრანებზე გამოვიდოდა გავრცელდა ჭორი თითოქს ფილმში ლეონარდო დიკაპრიოის დათვი ორჯერ აუპატიურებს, ეს ჭორი თავად მსაიხობმა რაღა თქმა უნდა უარყო.ლეონარდო დიკაპრიოს გმირი ჰიუ გლასი გრიზლის თავდასხმის შედეგად კრიტიკულ მდგომარეობაში და სასიკვდილოდ მიტოვებული აღმოჩნდა, თუმცა მან მაინც მოახერხა გადარჩენა დასაბოლოო შურისძიებისთვის 320 კილომეტრი ხოხვით გაიარა და ლუიზიანას ჩრდილოეთში უცნობ ტერიტორიებზე უამრავი დაბრკოლების დაძლევა .
გადარჩენილის გადაღებაზე მუშაობა პროდუსერმა აკივა გოლდსმანმა 2011 წელს დაიწყო. ფილმი ჩან ვუკ პარკს უნდა გადაეღო სამუელ ელ ჯექსონით მთავარ როლში, თუმცა რეჟისორმა პროექტი დატოვა მას შემდეგ არაერთი კანდიდატი განიხილებოდა, საბოლოოდ კი 2011 წელს ალეხანდრო გონზალეზ ინიარიტუ დაამტკიცეს, რომელმაც თავის მხირ მთავარ როლზე ლეონარდო დიკაპრიო დაამტკიცა.
ფილმმა უკვე მოიპოვა ოქროს გლობუსის 4 ნომინაცია, სავარადუოა, რომ კრიტიკოსების რჩეული და წლის ერთ-ერთ საუკეთესო კინონამუშევრად დასახელებული გადარჩენილი ამერიკის უმაღლესი კინოაკადემიის ფავორიტიც გახდება. ამას კი 14 იანვარს შევიტყობთ, როდესაც აკადემია თავის რჩეულებს დაასახელებს.

გადარჩენილი სუსტი ნერვების პატრონებზე არაა გათვლილი. ფილმის მთავარი გმირი ჰიუ გლასი რეალური პიროვნებაა, რომელსაც ცხოვრება სასტიკად მოექცა. ცხოელების ტყავზე მონადირე ხაფანგების დამგებს ლეონარდო დიკაპრიო საოცარი ოსტატობით ასახიერებს. ფილმის ყურებისას გაგიჩნდბეათ განცდა, რომ ასეთი ბუნებრიობით, ასეთი სიზუსტითა და შურისძიების ამგვარი გრძნობით ჰიუ გლასს თანამედროვე კინოინდუსტრაიში ვერცერთ სხვა მსაიხობი ვერ გააცოცხლებდა, თუმცა მას აბოსოლუტარდ ღირსეულ პარტნიორბას უწვენ ბრიტანელი მსაიხობი დომნალ გლისონი, ჰოლივუდის ჯერ კიდევ ახალბერდა უილ პოატიე და მთავარი უარყოფითი როლის შემსრულებელი ტომ ჰარდი.
((შუმი))
ინიარიტუ გიყვებათ სულისშემძვრელ ისტორიას, როგორ გადაურჩა ტყავებზე მონადირეთა ნაწილი ადგილობრივი ინდიელების თავდასხმას 1823 წელს, რომელსაც მონადირეთა მხოლოდ ნაწილი გადაურჩა, გრიზლისა და ჰიუ გლასის შებრძოლების სცენის ყურებისას კი შიშისგან თვალისდახუჭვაც მოგიწევთ, ჰიუ გლასის ბრძოლა თვითგადარჩენისა და შურისძიებისთვის კი საოცრად დაძაბული, ბრუტალური სანახაობაა . ორ საათნახევრის განმავლობაში რეჟისორი სამსახიობო ანსამბლთან ერთად მაყურბელსაც აწამებს იმ სულისშმეკრვრელი შურისძიების ეპიკური ისტორიით, რომლის სიუჟეტიც 19 საუკუნის ოციანი წლების ველურ აღმოსავლეთში ვითარდება.
((შუმი))
ამ ფილმში არ არის კლასიკური ანტაგონისტი და პროტაგონისტი, ძალიან რთულია თქვა ვინ არის კარგი ტიპი და ვინ ცუდი ამ ფილმში, ეს ისტორია არც არის ამაზე. აქცენტი ადამიანის ბუნების ბნელ მხარეებზე, თვითგადარჩენის სურვილზე და ბრუტალურ გარემოში მის ქცევაზე კეთდება,

ინირიტუმ და კინოოპერატორმა ემანუელ ლუბეცკიმ ბირდმენის შემდეგ კიდევ ერთხელ ითანამშრომლეს. ჩივოს ჰოლივუდში განათებისა და შუქ ჩრდილების დიდოსტატს უწოდებენ, ჩივოს გენიალობას გადარჩენილის მაყურებელი კიდევ ერთხელ აღმოაჩენს. უწყვეტი კადრის ეფეტქს, რომელიც ასე კარგად იგრძნობოდა ბირდემში ჩივო ახალ ფილმშიც იყენებს, რომელიც ინდიელების მიერ ამერიკელი მონადირეების ბანაკის დაპყრობის სცენას კიდევ უფრო მეტ დრამატიზმსა და სისატიკეს მატებს.
მე 19 საუკუნის მონტანასა და სამხრეთ დაკოტასთვის შესაბამისი გარემო ჩივომ კანადასა და არგენტინაში აღმოაჩინა. გადასაღაღებმა მოედანის სიზუსტემ საოცარი შედეგი გაოიღო. ფილმში რეალურად გაყინული მსაიოხბების სუნთვას უბრალოდ კი არ ნახავთ არამედ თბილ დარბაზში ფილმის საყურებლად კომფორტულად მსხდარებიც კი ბოლომდე შეიგრნობთ. მოგვიანებით მსაიხობები ამბობდნენ, რომ გადასაღები დღეები მათთვას ნამდვილ ჯოჯოხეთად იქცა. ფილმის ყურებისას არამხოლოდ სიცივეს არამედ პერსონაჟების ტკივილსაც გრძნობთ. გადარჩენილი მაიკლ პანკის 2002 წელს დაწერილი ნოველის ადაპტაციაა, ინიარიტუ და თანასცენარისტი მარკ ელ სმითი ზედმიწევნით აცოცხლებენ გლასის ისტორიას მისი სრული სისატიკითა და სიველურით. მას შემდეგ რაც ლეონარდო დიკაპრიოს პერსონაჟს დათვი დაეხმება თავს, გუნდს მასთან ერთად გზის გაგრძელება უჭირს, სწორედ ამიტომ კაპიტანი, რომელსაც ფილმში დომნოლ გლისონი განასახიერებს გადაწყვეტს გლასთან მეთვალყურედ რამდენიმე ადამიანი დატოვოს, მათ შორისაა ფიცჯერალდიც, რომელიც გლასს სასიკვდილოდ მიატოვებს. ფილმში გლასის ცხოვრების ფლეშბექებიცაა ჩართული, სცენები სადაც დიკაპრიოს პერსონაჟს გარდაცლილი მეუღლის ჰალუცინაციები აქვს, თავისი ირეალური კადრებითა და რეფრენად გაყოლილი ფრაზებით აუცილებლად მოგაგონებთ ტერენს მალიკის კინოხელოვნებას.
ტომ ჰარდი ინიარიტუს ფილმში უარყოფითი როლის სათამაშოდაა დაბადებული, მისი სამსახიობო ოსტატობა ამ ფილმში ბოლომდე იშლება და ყოველგვარ საზღვარს არღვევს. სცენა სადაც ის გლასს ცოცხლად მარხავს ამის ნათელი დასტურია.
გადარჩენილი უდავოდ წლის ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმი და დაუეჯრებელი ამბის ეკრანიზაციაა, შეიძლება ფილმი ფილოსოფიური არსს მოკლებულია, მაგრამ თვითგადარჩენისკენ სწრაფვა ინიარიტუს მთავარი თემაა და ის ადამიანის ამ თვისებას საოცარი ბრწყინვალებით გადმოსცემს.ისტორიის ბრუტალურობას ჩივოს კადრებთან, მსაიხობების მაქსიმალურ ბუნებრიობასთან, გარემოს სისატიკესთან ერთად რიუჩი საკამატოს მუსიკალური რიგიც ემატება.
და კვლავ ლეონარდო დიკაპრიო, დამალურლი დიდი და ბუნძური წვერის მიღმა, საერთო ჯამში ალბათ მხოლოდ რამდენიმე სიტყვას ამბობს, როლისთვის მას ინდიელთა ენის შესწავლაც დასჭირდა, გადარჩენილში მისი ლექსიკონი გადარჩენილში მხოლოდ დამხრაების სათხოვნელი შორისდებულებით განისაზღვრება, თუმცა ის ვირტუოზული ოსტატობით აღწერს ერთი კაცის ბრუტალურ ისტორიას, სრული სიცხადით ქმნის ჰიუ გლასის პორტრეტს, ის დარდით და შურისძიებითაა სავსე. მისი პერფორმანსი გულში ჩამვდომია თავისი ბრუტალური ძალითა და ჩუმი მჭერმეტყველებით. ის ნამდვილი ტალანტია, გადამრჩენი აჩვენებს თუ რა უსაზღვროა მისი სამსახიობო ნიჭი, ფილმში ის ცდის საკუთარ თავს, იწვევს და ამტკიცებს, რომ მისი ნიჭი აბოსლუტურად ყოვლეგვარ გამოწვევას უძლებს. როდესაც ფილმის ყურებას დაასრულებთ მიხვდებით, თუ რა დაძაბულები, ბოლომდე ჩართულები ისხდეით ორ საათნახევრის განმავლობაში, გააცნპბიერებთ, რომ ფილმი სადაც დიალოგები მინიმალურ დონეზეა დაყვანილი ალბათ ყველაზე მეტყველია, რაც კი ბოლო დროს გინახავთ. თქვენ ლეონარდო დიკაპრიოსთან ერთად აღმოჩნდებით და ერთი ადამიანისთვის სრულიად დაუჯერებელ მოგზაურობაში აღმოჩნდებით.

ნილ ბლომკამპის სამეცნიერო ფანტასტიკა

არ მსურს ჩემმა ფილმებმა ვინმეს შეურაცყოფა მიაყენოს, მაგრამ მთელი მსოფლიო პოლიტკორეკტულია, ასე რომ არ ვაპირებ არ გადავიღო ფილმი იმიტო, რომ ვინმეს ის არაპოლიტკორექტულად მიაჩნია. რაღაც მეტაფორები და ალეგორიები ქრება, აზრს კარგავს და რჩება მხოლოდ სამეცნიერო ფანტასტიკა

ნილ ბლომკამპი იღებს სამეცნიერო ფანტასტიკას და მისი ხელწერა პირველივე ფილმში გამოიკვეთა, მის ფილმს პირველივე კადრზე ამოიცნობთ.

ადამიანები, რომლებიც იღებენ ფილმებს და თვლიან რომ სამყაროს ცვლიან, ძალიან ცდებიან. თუ სამყაროს შეცვლაა მიზანი, მაშინ უამრავი, უკეთესი რამის კეთება შეუძლიათ. მე ვაკეთებ პოლიტიკურად დაკვირვებულ ფილმებს, რომლსაც აუდიტორია მარტივად გაიგებს

ნილ ბლომკამპი იოჰანენსბურგში დაიბადა, ქალაქი მის შთაგონების წყაროდ იქცა. მის ფილმებში შექმნილი გარემო მშობლიური ქალაქის ანალოგია.

იოჰანენსბურგი უცნაური ქალაქია, მისი ნახევარი ლოს ანჯელესის მდიდრულ ნაწილს გავს, მეორე ნახევარი  კი რიო დეჟანრეიროს ღატაკ ნაწილს, ამიტომ ვთლი რომ ის უცნაური ქალაქია. ვფიქრობ იოჰანენსბურგი წარმოადგენს მომავალს, ჩემი ვერსია თუ როგორი იქნება უახლოეს რამდენიმე წელიწადში სამყაროს ზუსტად ემთხვევა იოჰანენსბურგს, სწორედ ამიტომაა ის ჩემთვის საინტერესო და შთაგონების მდიდარი წყარო

ნილ ბლომკამპი 16 წლის იყო შარლტო კოპლი , რომ გაიცნო. სწორედ კოპლის დახმარებით შეისწავლა სამი დე ანიმაცია და დიზაინი, 18 წლის იყო როდესაც ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად ვანკუვერში გადავიდა და ვანკუვერის კინოსკოლაშიც ჩააბარა. კინოინდუსტრიაში მუშაობა 90 იანი წლებინდან და სამი დე ანიმატორად დაიწყო. აკეთებდა სამი დე ანიმაციებსა და ვიზუალურ ეფექტებს რეკლამებისთვის და იღებდა მოკლმეტრაჟიან ფილმებს, სწორედ მისმა ერთ-ერთმა ექსპერიმენტულმა ნამუშევრმა ხელოვნური ინტელექტის მქონე რობოტ პოლიციელზე პიტერ ჯექსონის ყურადღება მიიქცია, მოკლე მეტრაჟიან ფილმში სახელოწდებით „ჰალოუ“ ნილ ბლომკამპმ საკუთარი სამყარო შექმნა, ფილმების სერიამ   განსაკუთღებული წარმატება მოიპოვა,

ძალიან მიყვარს სამყარო და მითოლოგია, რომელიც ჰალოუში შევქმენით. რომ შემეძოს მას ფილმად ვაქცევდი, თუმცა სწორედ ესაა პრობლემა, ჩემი იდეის ინტერპრეტაციას წინააღმდეგობას 150 ადამიანი უწევს, ანუ ის ხალხი ვინც იდეის ადაპტაციაშია ჩართული

იმაზე, რომ მას ხშირად ვერ უგებენ ბევრ წერს პრესასთან ინტერვიუებში.

დიდ დროს ფიქრში ვატარებ, ძირითადად გაღიზიანებული დავდივარ, ვუწოდებდი ჩემს თავს ბედნიერს, ალბათ კი, მაგრამ შემდეგ ვხვდები თუ რა ძლიერ მაღიზიანებს ხოლმე საზოგადოება

მაშნ როდესაც ჰალოუს ფილმად ქცევის იდეა ვერ შედგა, პიტერ ჯექსონმა გადაწყვიტა ბლომკაპის ახალი იდეის მეცრე რაიონის პროდუსერი გამხდარიყო. ფილმში მთავარი როლი რეჟისორის დიდხნის მეგობარმა და პარტნიორმა შარლო კოპლიმ განასახიერა, სცენარზე კი ბლოკმკამპმა მწერალ მეუღლესთან ერთად იმუშავა, მეცხრე რაიონი კინოეკრანებზე 2009 წლის აგვისტოში გამოვიდა და კრიტიკოსების აღიარებასთან ერთად დიდი ფინანსური მოგებაც მოუტანა შექმნელებს. ნილ ბლომკაპს კინოდებიუტმა ოსკარის სამი ნომინაცია, მათ შორის საუკეთესო ფილმის კატეგორიაც მოუტანა.

((შუმი))

ელიზიუმი დისტოპიური სამეცნიერო ფანტასტიკაა მეთ დეიმონით მთავარ როლში. დედამიწა განადგურებული და საცოხვრებლად უვარგისია, ღარიბებისტვის დედამიწაზე საცხპოვრებლად დარჩენა განაჩენია, მდიდრებისთვის კი ფეშენებელური კოსმიური ხომალდი არსებობს, კოლუსალური თანხის გადახდის შემთხვევაში ხომალდზე კომფორტული და უსაფრთხო ცხოვრება გელით ასეთია ნილ ბლომკამპის მეორე ნამუშევრის შეინაარსი. კლასობრივი დაპირისპირების ვიზუალიზაციის იდეამ ბლომკამპი ელიზიუმის შექმნამდე მიიყვანა. ფილმის კრიტიკა არ იყო ცუდი, თუმცა თავად რეჟისორმა აღიარა, რომ ფილმის საბოლოო ვერსით თავად არ იყო კმაყოფილი.

წარმოვიდგინე როგორი იქნებოდა ჩაპი, მხიარული ცოტა ბავშვური და უკვე მივხვდი როგორი ფილმის გადაღება მსურდა, ფილმებს ვიზუალურად აღვიქვავ, მხოლოდ ამის შემდეგ ვხვდები მინდა თუ არა მისი ეკრანზე გადატანა

ჩაპი ნილ ბლომკამპის ახალი ნამუშევარია, ხელოვნური ინტელექტის მქონე რობოტი პოლიციელი, რომელიც კრიმინალების ხელში აღმოჩნდება-სახალისო და ორიგინალური ისტორია, რომელიც საქართველოს კინოთეატრებში მსოფლიო პრემიერამდე ერთი დღის ადრე გამოდის

((შუმი))

((პირველი ფილმი, რომლემაც ჩემზე წარუშლელი შთაბეჭდილება მოახდინა, რეჟისორობა მომანდომა და მის ყურებას ვერღარ ვწყვეტდი იო უცხო, ალბათ ათი წლის ვიყავი, რომ ვნახე და მან ჩემი ცნობიერება შეცვალა))

რიდლი სკოტის უცხო ნილ ბლომკამპის ცხოვრებაში  გამორჩეული ადგილს იკავებს. ამბობს რომ ვერ წარმოედგინა თუ ოდესმე თავად გახდებოდა ფრენჩაიზის ერთ-ერთი ფილმის რეჟისორი.მთელი მსოფლიო ელის თუ როგორი იქნება ნილ ბლოკმკამპის უცხო. სიგურნი უივერით მთავარ როლში უცხოს ფრენჩაიზის მეხუთე ფილმი გამოვა. თავდაპირველად როდესაც ბლომკამპი ჯერ კიდევ არ იყო რეჟსორის პოსტზე დამტკიცებული სცენარი ჯოს ვედონმა დაწერა, უივერი კი ფრენჩაიზსშ დაბრუნებაზე უარს აცხადებდა, მიზეზი უინტერესო სცენარი იყო, თუმცა მას შემდეგ რაც ჩაპიზე ბლომკაპმპთან ერთად იმუშავა, და უცხოს ახალი ფილმის კონცეფიაც ერთად შეიმუშავეს უივერმა თქვა, რომ ითამაშებდა ელენ რიპლის როლს თუ რეჟისორი ბლომკამპი იქნებოდა და სცენარზეც ის იმუშავებდა. 2015 წლის თებერვალში ცნობილი გახდა რომ უივერი გადასაღებ მოედანს უბრუნდებოდა, ბლომკამპი კი წლების ოცნებას აიხდენდა.

დოკუმენტური ფილმის ესთეტიკისა და ნატურალური ფოტო რეალისტური კომპიუტერული გამოსახულების სინთეზი ასე შეიძლება აისახოს ნილ ბლოკმამპის ხელწერა. 35 წლის რეჟისორს თავისი გამორჩეული სტილისტიკითა და ხედვით კიდევ უფრო დიდ წარმატებას წინასწარმეტყველებენ. ბლომკამპმა ჰოლივუდის ახალი ტაობის რეჟისორებს შორის უკვე დაიკავა საკუთარი ნიშა.

Gothic plus Western means McCarthy

mccarthyსამხრეთული გოთიკის, ვესტერნისა და პოსტ აპოკალიპუტირ ჟანრების სინთეზი-ასე შეიძლება განისაზღვროს პულიცერის პრემიის მფლობელი 81 წლის კორმაკ მაკარტის შემოქმედება. ამერიკის სამხრეთის პროვინციულ ცხოვრებას ის თავის ნოველებში ყველაზე სასტიკი გზით აცოცხლებს, მისი პერსონაჟები სასტიკი მოძალადეები და კომპლექსური ტიპაჟები არიან.მაკარტის პერსონაჟების ვიზუალიც იკონურია. პირდაპირი მინიშნებები მათ ჩაცმულობასა თუ თმის ვარცხნილობაშია, მაგალითად ანტონ ჩიგური მოთხობიდან „მოხუცების დრო წავიდა“. ფსიქოპატის სახეს უჩვეულო გაზის იარაღი, სამხრეტული სამოსი და ვარცხნილობა ქმნის. მისი გამოჩენა ისტორიაში სწორედ მისი აღწერით იწყება, რაც მაშნვე გიქმნის წარმოდგენას თუ რა პერსონაჟია ანტონ ჩიგური. კორმაკ მაკარტის შემოქმედებაშ არ არსებობს პოლარიზება კარგსა და ცუდს შორის, უფრო სწორი ფორმულირება იქნება თუ ვიტყვით რომ მის მოთხრბებში პროტაგონისტი ისაა, ვინც ანატგონისტს ებრძვის და იმ პროტაგონისტსაც თავისი ბნელი დაფარული მხარეები აქვს. ამის კარგი მაგალითია კვლავ პერსონაჟი „მოხუცებისთვის არაა ადგილიდან“ ლიუელინ მოსი, რომელიც ისტორიის დასაწყისში მილიონს იპარავს.

მაკარტი ყოველთვის ინდივიდის დასაცევად დგება. ის ადამიანს იღებს თავისი დადებითი და უარყოფითი მხარეებით. მის მოთხრობებში ვერ ნახავთ მკვეთრად გამოხატულ ცუდსა და კარგს, არასდროს ხდება პოლარიზება, ის კიცხავს სოციუმს, რომელიც ვერ უგებს ინდივიდს, რომელიც კვეთავს მას და სრულ იზოლაციაში აქცევს, რაც მოგვიანებით კიდევ უფრო ფატალურ შედეგებს იძლევა.მაკარტი კიცხავს საზოგადოებას, რომელიც ინდივიდებს არ წყალობს. მაკარტი მიიჩნევს, რომ ადამიანი თავის თავში კარგსაც და ცუდსაც მოიცავს შესაბამისად ყველა თანაბარია, სოციუმმა კი არ უნდა გამოყოს ის, არამედ აქციოს ის მის ნაწილად, ასოციალური სოციალურად. ეს ხაზი მაკარტის თითოულ მოთხრობაში ცენტრალურ პოზიციას იკავებს.„ის ღვთის შვილი იყო, ალბათ ისეთივე როგორიც თქვენ ხართ“-ამბობს ერთ-ერტ უარყოფით პერსონაჟზე და ამითი ალბათ ყველაზე კარგად გამნოხატავს საკუთარ სათქმელს.

კორმაკ მაკარტიმ კარიერა ტენესის უნივერსიტეტიდან დაიწყო. მკითხველმა ის პირველად მოთხრობით „ ბაღის მცველით“ გაიცნო, რომელიც 1965 წელს გამოქვეყნდა. სიუჟეტი ტენესის პატარა, ჩაკეტილ კომუნაში სამი ცენტრალური პერსონაჟის გარშემო ვითარდება. პირველივე რომანიდან მისი პერსონაჟები მორალური საკითხების წინაშე დგებიან. მაშინ როდესაც ქვეყანაშ მშრალი კანონი მეფობს ბუტლგერი მერიონი მანაქნას მგზავრს უჩერებს, რომელიც მის მოკვლას და გაძარცვას ცდილობს. თუმცა მერიონის მის მოკვლას ახერხებს და სხეულს მებაღე არტურის მიწაზე მალავს, არტური სხეულის აღმოჩენის შემდეგ მას აკლდამაშ მარხავს და ფაქტის შესახებ პოლიციასაც არ აცნობებს. მოკლულის შვილი კი ფიცს დებს, რომ მამის მკვლელზე შურს იძიებს. ერთ დღესაც მსხვერპლის შვილი ბუტლგერს დახმარებას აღმოუჩენს, მიუხედავად იმისა, რომ იცის სწორედ მან მოკლა მამა. ბუტლეგერთან ის საუკეთესო მეგობარი ხდება და გადამწყვეტ მომენტში პოლიციასთან მის დასაჭერად თანამშრომლობაზეც უარს ამბობს. ისევე როგორც კორმაკ მაკარტის სხვა ნოველებში ბაღის მცველშიც ისეთი თემებია წინა პლანზე წამოწეული როგორიცაა უცოდველობა, მამა-შვილს შორის ურთიერთობა, დილემები და გადაწყვეტილებები რომლის მიღებაც ადამიანს უწევს. პირველივე მოთხრობამ მწერალს უილიამ ფოლკნერის ჯილდო მოუტანა. კორმაკ მაკარტიმ მოთხრობა პირველად გამომცემლობა რენდომ ჰაუსს გაუგზავნა. მოთხრობას კი რედაქტირება უილიამ ფოლკნერის რედაქტორმა ალბერტ ერსკინმა გაუკეთა, სწორედ ის უკეთებდა მომდევნო 20 წლის განმავლობაშ მაკარტის ყველა მოთხრობის რედაკტირებას.

საზოგადოებისა და ინდივიდის ურთიერთობა კარგად ჩანს მაკარტის მომდევნო ნოველაში. ამერიკის სამხრეთის პატარა სოფლის მოსახლეობა მზადაა ყველანაირად დაეხმაროს ბედნის ანაბარა დატოვებულ, მარტოხელა დედას. ეხმარებიან, საკვებით, სამოსით თუმცა გულისტკივილს და შეცოდების გრძნობას, სისასტიკე და ზიზღი ცვლის მაშინ როცა იგებენ, რომ ქალს შვილი ინცესტის შედეგად, საკუთარი ძმისან ყავს გაჩენილი. სამხრეთ ევროპაში მოგზაურობის შედეგად კი გაჩნდა კორმაკ მაკარტის მომდევნო ნოველა „Outer Dark”/“უშორესი სიბნელე“. რომელსაც ძალიან კარგი გამოხმაურება მოყვა . ნოველა ორი ადამიანის პერსპექტივით ვითარდება. რინთი ახალგაზრდა ქალია, რომელიც ინცესტის შედეგად ძმისგან შვილს აჩენს. მისი ძმა კულა დას ეუბნება, რომ ბავშვი ავადმყოფი დაიბადა და გარდაიცვალა, რინთი იგებს რომ ეს ტყულია და ძმამ ახალშობილი ტყეში სასიკვიდლოდ დატოვა, ბავშვის გადასარჩენად მიდის. ამის შემდეგ კი და ძის გზა იყოფა. კულა ქალაქიდან ქალაქში მიდის სამუშაოს საძებნელად, რონტის კი გარშემომყოფები ეხმარებიან.მისი ორსულობის შესახებ სიმართლის შეტყობის შემდეგ კი მას სასტიკად ექცევიან.

რეალურ მოვლენებზე დაყრდნობით შეიქმნა კორმაკ მაკარტის ერთ-ერთი ყველაზე აღიარებული ნოველა „ღვთის შვილი“. სიუჟეტი სამხრეთ აპალაჩიაშ ვითარდება ცენტრალური პერსონაჟი კი ახალგაზრდა და სასტიკი გაძევებულია. ისევე როგორც წინა ნოველაში მაკარტი აქაც ისეთ თემებს წევს წინა პლანზე როგორიცაა უკიდურესი სიმარტოვე, სრული იზოლაცია, საზოგადოების დამოკიდებულება, პერვერსია და სისატიკედა ყველა ეს თემა მაკარტის მოთხრობებში ადამიანის ჩვეულ ბუნებად აღიქმება და არა მენტალურ დარღვევად. მაკარტი გვთავაზობს საზოგადოებას, სადაც თითოულ ადამიანს რაღაც განსაკუთღებით ბნელი ამოძრავებს. მაკარტი არღვევს ლიტერატურულ წესებს, მაგალითისტვის გიი არასდროს იყენებს ბრჭყალებს, წერის რამდენიმე სტილს შორის მოძრაობს . მაგალითად მის მოთხრობებში ერთმანეთს პოეტური პროზა, პირველი პირის თხრობა, სადაც მთხრობელი უცნობია და მესამე პირის მიერ ფაქტის აღქმა ცვლის. მოთხრობის მთავარი პერსონაჟი ლესტერ ბალარდია, რომელსაც მთხრობელი მკითხველს ასე აცნობს „ის ღვთის შვილი იყო, ალბათ ისეთივე როგორიც თქვენ ხართ“. ბალარდის სიცოცხლე არის წარუმატებელი მცდელობა მოერგოს გარე სამყაროს, მოახდინოს ადაპტირება. მშობლებისა და გარშემომყოფების მიერ ბალარდის პიროვნება სრულიად დათრგუნულია, რის შედეგადაც ბალარდის განვითარების დონე კი არაფრით აღემატება გამოქვებული ადამიანისას. ამ შემთხვევაში მწერას სურს აქცენტი პიროვნების ჩამოყალიბებაში საზოგადოების როლზე შეაჩეროს. ის სვავს კითხვას თუ რას უზამს საზოგადოება განსხვაებულ ადამიანს დაემხრაბეა თუ ბოლომდე გაწირავს. ამ შემთხვევაში კი პასუხი მეორეა.ბევრი ფიქრობს რომ ღვთის შვილს ისტორიული რემინისცენციები აქვს კუ კლუქს კლანთან, ბალარდი კი კუ კლუქს კლანის ერთ-ერთი ლიდერის პროტოტიპად განიხილება.

ლიტერტაურულ წრეებში კორმაკ მაკარტიზე 1985 წელს კიდევ ერთხელ ალაპარაკდნენ მაშინ როდესაც, გამოჩნდა მისი მორიგი ნოველა სისხლიანი მერიდიანი. ისტორია თინეიჯერის გარშემო ვითარდება, რომელიც კრიმინალური დაჯგუფების წევრი ხდება, მათი ძირითადი საქმიანობა კი გართობის მიზნით მექსიკის საღვარზე ამერიკელების ხოცვა ჟლეტაა.

სისხლიანი მერიდიანი კორმაკ მაკარტის შედევრად და ამერიკული ლიტერატურის ისტორიაში ერთ-ერთ საუკეთესო ნამუშევრად მიიჩნევა.

მაკარტის არაერთი მოთხორბა იქცა ფილმად, მაგალითად მშვენიერი ცხენები. მოთხრობა რომანტიკულია და შინაარსითა და ჟანრობრივად განსხვავდება მაკარტის წინა ნამუშევრებისგან, ფილმში კი მთავარ როლებს მეტ დეიმონი, პენელოპა კრუსი და ბილი ბობ ტორტონი თამაშობენ.

5 ოსკარი მიიღო მაკარტის მოთხრობის „არ არის ქვეყანა მოხუცებისთვის“ მიხედვით შექმნილმა ფილმმა. პოლ თომას ანდერსონმა კი სისხლიანი ნავთობის ისტორია აქცია ფილმად, გზაც ოსკარის რამდენიმე ნომინაციაში გახდა გამარჯვებული. გასულ წელს კი მაკარტიმ თავად დაწერა პირველი სცენარი ფილმისთის. მრჩეველი სისხლიანი აბსურდული დრამაა, რომელიც რიდლი სკოტმა აქცია ფილმად და მასში ჰოლუვუდის თანავარსკვლავედი თამაშობს. ცნობილია, რომ 81 წლის მაკარტი სამ ახალ ნოველაზე მუშაობს. ერთ-ერთი მათაბის შინაარსი 80 იანი წლების ნიუ ორლეანში ვითარდება. მაკარტის 20 ამდე პრესტიჟული ლიტერატურული ჯილდო აქვს მიღებული, მათ შორის კი ყველაზე მნიშვნელოვანი რათქმაუნდა პულიცერის პრემიაა.